Aarde(n)

Gepubliceerd op 28 februari 2019 09:27

‘Aarde(n)’

Eén van de meiden die ik les gaf, is een heerlijke kwebbeltante. Ze vertelde me vaak honderduit over de gebeurtenissen op school en verhalen over de manege. Een sprankelende spraakwaterval. Heel gezellig. Maar wanneer we samen iets met de pony, Kira, wilde doen, bleef ze soms wat in haar hoofd ín haar eigen verhaal. Ik merkte al eens eerder dat de pony een beetje kribbig op haar reageerde. Kira hapte soms richting de mouw van haar jasje.

Op een moment in de bak vroeg ik aan haar; ‘weet je wat ‘aarden’ is?’. Natuurlijk weet een kind van 11 de  betekenis daarvan niet onder woorden te brengen. Maar ze zei; ‘ja, aarde’, en wees op de grond. Ik vroeg haar haar voeten lekker in het zand van de bak te zetten, een beetje wroeten met de voeten in het zand zodat ze er stevig in stonden. Ik vertelde haar: ‘je bent nu niet op de manege, je bent ook niet op school, je bent nu hier met Kira en mij”. Ze keek me met grote verwonderende ogen aan. Er gebeurde echt wat…het leek alsof de werkelijkheid zich opende. Kira keek eens achterom naar ons, slaakte een zucht. Het gevoel echt in het moment te zijn met zijn 3 duurde een paar momenten. Een mooi begin  van de les…


«   »